ایرج رحمانپور

کسی سرداده آواز کمانچه

میانِ شهر...با ساز کمانچه

کسی انگار می خواهد بگوید

به مردم

............آخرین راز کمانچه

"ع.چکاد"

...اين روزها کمتر خواننده ای ست در این منطقه،حريف هوش و حنجره ی ايرج شود.خواننده اي،بهتر بگويم،شاعري كه بيت بيت سروده هاي خود وَ شاعران بومي بزرگ اين منطقه را،با حنجره ي زخمي زاگرسي اش،چنان بر تار و پود ساز و سه تير موسيقي محض مي گمارد،كه نمونه اش به حق كمياب است و نادر . كسي كه هم حنجره ي خود را خوب شناخته است ، هم داشته هاي دیار امروزي و دور دست خود را . وَ چنين است ، كه گامي فراتر از موسيقي بومي (لكي و لري) نهاده اند .
ايرجي كه هماره توانسته است در اين سال هاي پر فراز و نشيب و تنگناهاي مادي ،روحی روانی ، با تحولي باور نكردني در عرصه هاي " آهنگ سازي" - "شعر" - "تحقیق و پژوهش " موفق و پيشرو باشد . اغراق نيست و همه به روشني شاهد آثار و اثر این هنرمند بزرگ لرستانی(حتا بر شعر و موسيقي بومی ديگر اقوام دور و نزديك)هستیم و مي بينيم كه وي ، نه تنها يك خواننده با حنجره اي زاگرسي بلكه در عرصه هاي ذكر شده نیز در رده های ي ابتدايي ليست امروزي ها قرار داشته و تأتير شايسته اش به حق قابل بحث و پرداخت است
خواننده ای كه با آثار كم مانندش،مخاطبان خود را به چندين و چند باره خواني و تأملي عميق وا داشته است و می دارد....
چندين سال است که ایرج و حنجره اش را مي توان بی اغراق در پَرچين چشم و چاره ي تك تك جوانان اين ديار ،با آثاری مانند: "آئینه ی اشک" - "بهارباد" - "سفرامید" - "گل آتش" - "ستوین اشکسه" - "وَ پراکنده هایی چون؛دونه دونه - ای یارمِ - کِی مِمیره - بَزَرون -گِرو سرزمین -آرزو - بوار بارو - هِی رارا بژن و..... مشاهده كرد....

گرچه به اعتقاد بنده، این نوع موسیقی، توان همراهیِ حنجره ی این بزرگمرد دوست داشتنی را نداشت و ندارد و نمی بایست و نباید خلاقیت همه جانبه ی خویش را ، حنجره ی دردناک و سروده های محشر خویش را،صرف تعهد به موسیقی بومی، تا به این حد محدود به این نوع موسیقی می کرد اما با این حال و به هرحال، گذشته از تعارفات هنری، نه اینکه هنوز پیشرو است و پیشمرگ شعر و موسیقی آن منطقه و فراترش،بلکه در گذشته نیز ما کسی شبیه این هنرمند باهوش و خلاق،درسرایش سروده های بومی و موسیقی آن منطقه،با چنین احساس، ایده ، حنجره و نوآوری ..نداشته ایم..
حنجره ای که وقتی از پایین به اوج می رسد یا بالعکس، تمام تنت به لرزه می افتد و اشک در چشم هایت حلقه می بندد..حنجره ای که وقتی سر، باز می زند به سخن ، بند بند دردها - سوگ ها وَ سورهای گذشته گان مان را زنده زنده پیش چشمان مان، تکه ،تکه، تکه..می کند و به بار می نشاند و سرزنده می کند همه چیز را از نو...در حنجره ی زخم خورده ی این بزرگمرد لرستانی گفته ها و ناگفته های بسیاری است که تنها با هوااااااار هوارش، بدون کلام،..خویش را و دودمان زخم خورده ی خویش را به روشنی و بدون شرح روایت می کند..ایرجی که؛

" كه ايرانم / به بالایِ بامِ بلندِ هَوارش نمي رسد..."
================
عزت اله علی پور(ع . چکاد)